Waarschijnlijk één van de meest lieve, chaotische ADHD'ers met een bekkie klaar. Ik ben een enorme flapuit en ik ken eigenlijk geen TMI.

Maar ik hoop juist dat dat ervoor zorgt dat mensen zich bij mij veilig genoeg voelen om ook gewoon zichzelf te zijn. Een piercing kan best spannend zijn en ik denk dat het een stuk minder spannend wordt als degene tegenover je ook gewoon ongegeneerd zichzelf is.

Heel erg. Met ADHD en een vleugje autisme weet ik zelf hoe vervelend het is als je je niet comfortabel voelt bij iemand. Dan durf je ineens die vraag niet te stellen, zeg je niet dat je iets spannend vindt of ga je maar ergens mee akkoord terwijl je eigenlijk twijfelt.

Dat wil ik bij mijn klanten juist voorkomen. Ik wil dat we ons allebei comfortabel voelen en dat je gewoon kunt zeggen wat je denkt. Of dat nou over je piercing gaat of dat je ondertussen je hele weekendplanning aan me vertelt.

Ik was altijd al veel met mijn uiterlijk bezig, maar mijn oren waren vroeger juist iets waar ik enorm zelfbewust over was. Ik heb flaporen en ben daar als kind mee gepest. Ik wilde ze heel graag laten corrigeren, maar mijn vader vond zo'n operatie veel te spannend, dus dat is er nooit van gekomen.

Op een gegeven moment heb ik mezelf een soort gekke psychologie aangepraat: als ik mijn oren helemaal vol hang, hebben mensen als ze kijken het over mijn piercings en niet over de flappies die ik heb.

Dus ging ik op zoek naar iemand die me kon helpen met piercings en styling. Alleen kwam ik erachter dat er eigenlijk maar weinig mensen te vinden waren die me konden helpen met het hele plaatje. Dus ben ik zelf onderzoek gaan doen.

Zo ben ik mijn eigen oren gaan stylen en kwam ik erachter hoe ontzettend leuk en niche dit eigenlijk is.

Toen ik heel graag iets anders wilde qua werk en ondertussen ook ear stacks voor vriendinnen aan het maken was. Op een gegeven moment had ik ineens in mijn hoofd: dit wil ik voor de rest van mijn leven doen.

Jon, mijn vriend en eigenaar van Tattoo Ink It, vertelde rond die tijd dat hij graag een piercer in zijn studio wilde.

Eén plus één werd twee.

Dus ben ik vanuit het kantoorleven overgestapt naar het zzp leven en nu prik ik gaatjes in mensen en stijl ik oren.

Nee joh. Haha.

Het begon als een webshop met alleen sieraden voor ear stacks. Dat deed ik nog naast mijn kantoorwerk.

Toen ik uiteindelijk alle scholing rond had, zijn we gaan verbouwen. En met verbouwen bedoel ik ook echt: er was letterlijk nog niks. We hebben muren opgebouwd, alles zelf geverfd, dingen in elkaar gezet en de hele ruimte gemaakt.

Toen mijn GGD keuring rond was, konden we eindelijk open.

Dus als ik nu in de studio zit, is het wel heel gaaf om te bedenken dat het ooit begon met een webshop naast mijn kantoorwerk.

Anatomie en ear styling.

Ik deed al veel met ear stacks voor vriendinnen, maar wist bijvoorbeeld nog niet goed welke rol anatomie speelt in wat je wel en niet kunt piercen. Daar ben ik me dus heel erg in gaan verdiepen.

Dat iemand mij een paar handvatten geeft en ik daar vervolgens iets mee mag creëren.

Je vertelt me wat je mooi vindt, welke stijl je leuk vindt, wat je absoluut niet wilt en waar je misschien uiteindelijk naartoe wilt. Dan kan ik daar mijn kennis bij pakken en gaan puzzelen.

Chains. Mixed metals. Sparkles. Opaal.

Eigenlijk alles.

Ik vind maximalisme bijvoorbeeld geweldig, maar dat vind ik tegelijkertijd één van de moeilijkste stijlen om goed te doen. Er zit zo'n dunne lijn tussen perfect vol en dit is te veel en nu oogt het rommelig.

Mijn eigen smaak verandert trouwens ook. Eerst was ik helemaal gek op opaal. Ik kon alleen nergens een complete ear stack vinden met alleen opaal. Inmiddels ben ik overgestapt op goud met zilver en vind ik mixed metals echt geweldig.

Maar zelfs dan merk je hoe lastig het kan zijn om dezelfde stijl in zilver én goud te vinden, helemaal als je ook goede kwaliteit wilt.

Zeker. Ik schiet geen gaatjes, om daar maar mee te beginnen.

En ik neem graag de tijd.

Ik zie dat er piercers zijn die ongeveer tien minuten per klant inboeken. Ik boek liever dertig minuten, zodat we echt kunnen sparren, ik rustig naar je anatomie kan kijken en er ook ruimte is om naar jou te luisteren.

En eventueel naar je weekendplannen. Die krijg ik er waarschijnlijk gratis bij.

Ik zag ze online, het festivalseizoen kwam eraan en ik dacht meteen: DIT IS HET.

Piercings, maar dan semi permanent op je tanden. Geen naalden, geen anatomie. Of nou ja... een beetje.

Bestaat er zoiets als genoeg?

Mijn eerste Gem was meteen een witgouden Premium Gem van 22 karaat in de vorm van een hartje. Die zit er inmiddels al ruim vijf maanden op.

Mijn Swarovski steentjes wissel ik juist regelmatig omdat ik dat heel leuk vind. Gekleurde steentjes, clear, designs... ik vind het allemaal fantastisch.

Ik ben gewoon enorm gek op blingbling, haha.

Oké, dit is misschien een klein beetje TMI.

Mijn allereerste piercing ooit was een tepelpiercing en ik kreeg de naald er niet doorheen.

Mijn model wilde er daarna maar één, want het was natuurlijk echt een rotgevoel. Ze is laatst teruggekomen omdat ze tóch haar tweede tepelpiercing wilde en ik vond het oprecht heel spannend om hem opnieuw te doen.

Ik heb best veel jonge meiden in mijn stoel en ik hoop vooral dat ik ze iets kan meegeven over de dingen die je zelf lelijk vindt.

Probeer ze te omarmen.

Dat iemand zich bij mij gewoon zichzelf heeft durven voelen.

Dat vind ik echt het allerbelangrijkste. Dat je je op je gemak voelde, alles hebt durven vragen en niet het gevoel had dat je je op wat voor manier dan ook anders voor moest doen.

En natuurlijk hoop ik dat je naar buiten loopt en je ook gewoon een stukje mooier voelt.

Ik heb inmiddels een enorm gave samenwerking met Buddha Jewelry. Zij maken prachtige sieraden van echt goud en werken met edelstenen. Echt stukken waarmee je een totaal andere ear stack kunt bouwen.

Op dit moment heb ik nog niet zoveel klanten die voor echt goud kiezen, maar ik hoop dat mijn agenda over een jaar voor een groot deel gevuld is met Piercing Room sessies en dat ik daarin steeds meer van dat soort bijzondere stukken kan gebruiken.